De mensen dansen. Ze voelen het ritme en bewegen mee. Het ritme van enthousiasme, van even zijn wij wij. Een glazen huis gevuld met de wil er alles uit te halen. Iedereen doet mee en voelt de ernst.
Ik hoor de traptreden kraken. Aan zijn ademhaling hoor ik dat hij gevuld is met lust. Mijn lichaam rilt en kruipt nog wat verder onder de lakens alsof ik nog de illusie heb te kunnen ontsnappen.
Het is niet de eerste keer dat ik uit mijn slaap gehaald word. Je zou kunnen zeggen dat ik inmiddels niet beter weet dan dat een lichaam niets anders is dan een gebruiksvoorwerp.
Ik ben een peuter, hij maakt me stuk. Ik ben een kleuter, ik speel niet met de poppen maar ben een pop onder zijn zware lichaam. Ik ben een kind, mijn lijf als klei in zijn handen.
Zijn handen, raken alles aan.
We dansen op de muziek. De dj's spreken ons toe. Het is leuk en we beleven deze dagen als een geweldig evenement. Het hoort bij de dagen voor kerst en als een winnende wedstrijd van Nederland op het WK voelen we ons één. Voor het goede doel.
Ik steun. Ik doneer. Maar behalve het meedansen op de muziek kan ik niet luisteren en kijken. Niet dit jaar. Het haalt wonden open, ik voel de pijn, ik herken teveel.
Al woon ik in dit kleine land waar hulp mogelijk is, waar ik niet verstoten ben na alle jaren van narigheid, de herkenning is er.
Van de handen over mijn lichaam.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten